هیچ وقت مغرور نشو  چون برگ وقتی از شاخه می افته که فکر می کنه طلا شده

تقديم به او كه نبود ولي حس بودنش به من شوق زيستن داد ... او كه ديدگانش به فروغ خداوندي تشبيه است و مظلوميت نگاهش به زيبايي نجابت خورشيد باز هم از تو مي گويم تو كه در پاييز هزار رنگ راهبرم بودي تو كه در اوج مهرباني پناه قلب خسته و تب آلوده ام بودي تو كه فانوس به دست راهم را نشان دادي

هر که رفت پاره ای از دل ما را با خود برد

          اما...         او که با ماست

                                                  او که نرفته است

از او بپرسید                  که چه می کند با دل ما؟!!!

... و عشق صدای فاصله هاست

                                               صدای فاصله هایی که غرق ابهامند