تبليغاتX
غزل باران
مرثیه ای که ناسروده ماند
بوی گندم مال من                هر چی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال من           هر چی می کارم مال تو

اهل طاعونی این قبیله ی مشرقی ام

تویی اون مسافر شیشه ای شهر فرنگ

پوستم از جنس شبه پوست تو از مخمل سرخ

رختم ار تاول تن پوش تو از پوست پلنگ

بوی گندم مال من                هر چی که دارم مال تو

یه وجب خاک مال من           هر چی می کارم مال تو

نباید مرثیه گو باشم واسه خاک تنم

تو آخه مسافری خون رگ اینجا منم

تن من خاک من ساقه ی گندم تن تو

تن ما تشنه ترین تشنه ی یک قطره ی آب

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 15:8  توسط ستاره  |